Ierapetra

Ierapetra zit op een bijzondere plek: het is de enige stad in Europa die letterlijk op dezelfde breedtegraad ligt als de Noord-Afrikaanse kust. Midden in de zomer waait hier de warme Libische lucht over de haven, en de nachten zijn zacht lang nadat toeristen op andere eilanden al hun jas aantrekken. Met ruim 17.000 inwoners is het de op drie na grootste stad van Kreta — maar de meeste bezoekers passeren het gewoon op weg naar Agios Nikolaos.

Dat is hun verlies. Want Ierapetra is geen modelstad voor de folder — het is een echte stad, met een vissershaven, een zaterdag­markt die de hele Psilinaki-straat vult, een Venetiaans fort dat staat te wachten op bezoekers nu de renovatie achter de rug is, en een oud koffiehuis in Kato Mera waar de lucht naar anijs ruikt. Buiten de stad, tot aan de horizon, strekken zich de glinsterende plastic kassen uit die Ierapetra tot groente­hoofdstad van Europa maken: komkommers en tomaten voor heel West-Europa groeien hier het hele jaar door.

Ligging en sfeer

De stad ligt in het zuidoosten van Kreta, op de smalste taille van het eiland — tussen de Egeïsche en Libische Zee is het op dit punt maar 12 kilometer. Door die ligging profiteert Ierapetra van het warmste en droogste klimaat van heel Griekenland: meer dan 300 zonnedagen per jaar zijn geen uitzondering. De haven heeft een hoefijzervorm; aan de westpunt staat fort Kales, aan de overkant van de baai liggen de twee lange stadsstranden die door Europa's QualityCoast zijn onderscheiden.

De sfeer is die van een werkende Kretenzische stad. 's Ochtends lossen de vissersbootjes hun vangst, 's middags zoeken de locals schaduw onder de platanen op het plein, en 's avonds trekt het promenade-leven naar de haventavernes. Strandtoerist van het soort dat Malia zoekt, vindt Ierapetra misschien te nuchter. Wie Kreta echt wil proeven, vindt het hier precies goed.

Geschiedenis in het kort

Ierapetra is de opvolger van de antieke Griekse stad Ierapytna, die in de Hellenistische periode de gehele zuidoostkust van Kreta beheerste. De Venetianen bouwden fort Kales in de dertiende eeuw en versterkte het in 1626 onder leiding van Francesco Morosini. Daarna kwamen de Ottomanen, die de kerk van de heilige Johannes omzetten in een moskee — de minaret staat er nog steeds. In juli 1798 ankerde Napoleon Bonaparte hier op weg naar Egypte; hij logeerde een nacht in een huis in Kato Mera dat de gemeente nu beheert als bezienswaardigheid.

Hoe kom je er

Beste reistijd

Mei, juni en september zijn ideaal: aangenaam warm (25–30°C), de boottochten naar Chrissi draaien al op volle kracht, en de stad is nog zichzelf. Juli en augustus zijn heet — soms boven de 38°C — en het eilandje Chrissi loopt vol. Ierapetra ligt zo beschut dat ook oktober nog goed zwemweer geeft; de Libische Zee koelt traag af.

Wat staat er te doen