Marpissa is geen dorp dat je met een checklist afwerkt. Je dwaalt er doorheen, verliest je in een steeg, stuit op een kapelletje en kijkt vervolgens over heel Oost-Paros van boven. De drie windmolens en het klooster Agios Antonios zijn de ankerpunten — maar het echte bezienswaardigste is het dorp zelf.
De windmolens van Marpissa
Wie vanuit Piso Livadi omhoog rijdt, ziet ze al van kilometers: drie witte cilindervormige windmolens op de heuvelrand van Marpissa. Ze dateren uit de zeventiende en achttiende eeuw en dienden voor het malen van graan uit de vruchtbare vlakte die het dorp omringt. De molens zijn niet meer in gebruik maar staan goed onderhouden; je kunt er vlakbij komen en de stenen fundering en de houten deurkozijnen van dichtbij bekijken. Vroeg in de ochtend en vlak voor zonsondergang zijn ze fotogeniek door het scherpe zijlicht.
Klooster Agios Antonios — uitzicht over de Egeïsche Zee
Boven het dorp verheft zich de Kefalos-heuvel (ook Kastello of Kastros genoemd), waar in de middeleeuwen een Venetiaanse vesting stond. Op die funderingen staat vandaag het witte kloosterkomplex van de heilige Antonios. Je bereikt het via een geplaveid pad dat vertrekt aan de rand van Marpissa, naast het kerkhof. Volg de aanwijzingen voorbij de windmolens en de waterreservoir; de klim duurt gemiddeld 25 minuten en is steil maar goed begaanbaar ook met gewoon wandelschoeisel.
Het uitzicht vanaf de top is het beste argument om de klim te maken: de gehele oostkust van Paros, de baai van Piso Livadi, het klif van Logaras, en bij helder weer de contouren van Naxos en de kleinere eilanden Iraklia en Schinoussa. Het kloosterkerkje is doorgaans open voor bezoekers — bedekte schouders en knieën zijn vereist.
Praktisch
Neem water mee voor de klim naar Agios Antonios — er zijn geen drinkwatervoorzieningen onderweg. Vroeg in de ochtend bezoeken is aangenaam: de zon staat nog laag en het pad ligt in de schaduw van struiken en olijfbomen.
Het dorp als labyrint
De kern van Marpissa is een echt middeleeuws labyrint: steegjes die zich splitsen en samenvoegen, doorgangen die door bogjes onder huizen lopen en plotseling uitkomen op een beschaduwd plein. In dit plein staat het Folklorenmuseum, een kleine maar interessante collectie met gebruiksvoorwerpen, klederdracht en documenten uit het dorpsleven van de afgelopen eeuwen. Het museum heeft wisselende openingstijden; in de zomer is het doorgaans 's ochtends en vroeg in de avond open.
Naast het Folklorenmuseum bevindt zich een gedenkplaats voor de Pariaanse beeldhouwer Nikos Perantinos (1895–1971), wiens werk een brug sloeg tussen de klassieke Griekse beeldhouwkunst en het modernisme. Een kleine expositieruimte met reproducties en foto's is toegankelijk voor bezoekers.
Kerken en kapellen
Marpissa telt tientallen kleine kerken en kapellen, deels ingebouwd in de dorpsmuren. De meest in het oog springende is de kerk met de rode koepel die het silhouet van het dorp markeert als je het van verre nadert — zichtbaar vanuit zee. Verspreid door de steegjes vind je kleine witgepleisterde kapelletjes die op naamsdagen verlicht worden met kaarsen en vlaggetjes.
Routes in Marpissa festival
Eind augustus verandert het dorp drie dagen lang in een open podium. Het culturele festival Routes in Marpissa — in 2026 op 28, 29 en 30 augustus — organiseert thematische wandelroutes langs bezienswaardigheden die normaal niet voor publiek toegankelijk zijn. Bewoners openen tuinen en opslagruimtes, lokale kunstenaars exposeren in steegjes en livemuziek klinkt op het dorpsplein. Toegang is gratis; sfeer is het hoofdingrediënt. Zie stimarpissa.gr voor het programma.