Paros

Paros ligt precies in het hart van de Cycladen, op gelijke afstand van Athene en de zuidelijker eilanden. Het eiland heeft iets dat je bij Santorini of Mykonos minder snel vindt: een wereld die zich niet alleen op toeristen richt. Vissers lossen nog elke ochtend hun vangst op de kade van Parikia, boeren rijden met kleine pick-ups door de smalle binnenwegen, en het Vlinderdal bloeit gewoon door tussen olijfbomen en cipressen.

Parikia: de hoofdstad

Wie aankomt met de veerboot, stapt meteen de sfeer in: Parikia is compact, wit en onmiddellijk aantrekkelijk. De hoofdstraat — de Agora — loopt van de kade omhoog door een wirwar van steegjes. Halverwege stuit je op de Panagia Ekatontapiliani, de Kerk van de 100 Deuren. De naam is een mythe — de kerk telt er vier — maar het bouwwerk zelf is indrukwekkend echt: een van de best bewaarde vroeg-christelijke kerken van Griekenland, daterend uit de vierde eeuw. Keizerin Helena, moeder van Constantijn de Grote, zou opdracht hebben gegeven voor de eerste kerk op deze plek. Vandaag zijn er drie neven-gebouwen rondom de hoofdkerk, een Byzantijns museum met een verzameling iconen, en een binnenplein dat de hele dag open is voor bezoekers.

Boven op de heuvel achter de haven ligt het Venetiaans Kastro, gebouwd in 1260 door Marco Sanudo, hertog van Naxos. De bouwers hadden weinig scrupules: de muren zijn letterlijk opgetrokken uit drumslagen en blokken van een antieke tempel gewijd aan Athena. Witte ronde toren, rechthoekige bastions, en een uitzicht over de baai dat de moeite meer dan waard is.

Parisch marmer en het Vlinderdal

Paros dankt zijn naam deels aan het marmer. In de heuvels ten noordoosten van Parikia, bij het gehucht Marathi, liggen de antieke marmergroeves die al drieduizend jaar geleden in gebruik waren. Uit dit bijna doorschijnende witte steen werden onder meer de Nike van Samothrake en de Venus van Milo gehouwen — al loopt de herkomst van de Venus nog steeds door geleerden betwist. Vandaag kun je de oude tunnels zelf betreden: de groeves zijn vrij toegankelijk en worden slecht bezocht, waardoor je ze vaak bijna voor jezelf hebt.

Op zeven kilometer van Parikia, halfweg richting het strand van Pounda, ligt het Vlinderdal (Petaloudes). Een beekje daalt er door een bebost ravijn, omzoomd door strobiliabomen waarvan de hars geur aantrekt. Van mei tot augustus verzamelen zich er duizenden tijgermotten — in de volksmond vlinders — in het lommerrijke dal. Het klooster van Christos sto Dasos staat er vlakbij en geeft het geheel iets stils.

Stranden: van windsurf tot afgelegen kiezel

Paros is geen eiland met één iconisch strand maar met tientallen. De beroemdste zijn Kolymbithres aan de noordkust (vlakbij Naoussa): ronde granieten rotsen die het strand opsplitsen in kleine baaitjes met goudkleurig zand. Chrissi Akti (Gouden Strand) aan de oostkust is de Europese windsurf-hotspot bij uitstek — de Meltemi-wind waait er in de zomer zo betrouwbaar dat er jaarlijks internationale kampioenschappen worden gehouden. Santa Maria aan de noordoostkust is breder, gezinsvriendelijker en minder winderig. En het stille Pounda in het westen is voornamelijk bekend als vertrekpunt voor de korte veerdienst naar het naburige Antiparos — maar het strand zelf is prima.

Bereikbaarheid

Paros heeft een eigen vliegveld, IATA-code PAS, negen kilometer ten zuidwesten van Parikia bij het dorp Aliki. Sky Express, Aegean en Olympic Air verbinden het eiland dagelijks met Athene; in de zomer ook met Heraklion en Thessaloniki. Directe vluchten vanuit Nederland zijn er niet — overstappen in Athene is standaard.

Vanuit Piraeus (haven van Athene) varend is Paros in drie à vijf uur te bereiken, afhankelijk van het schip. Er is een keuze uit snelle catamarans (Hellenic Seaways, Seajets) en langzamere ferries (Blue Star Ferries). Paros fungeert als centraal knooppunt: veerboten rijden door naar Naxos, Ios, Santorini, Syros, Mykonos en tientallen kleinere eilanden. Reken op 63 oversteekopties per dag in de zomer — het eiland is goed te bereiken en makkelijk te verlaten.

Beste reistijd

De ideale maanden zijn mei–juni en september–oktober. Dan is het warm genoeg om te zwemmen, de hotels zijn open, de tavernes draaien volop, maar het eiland ademt nog — of weer. Juli en augustus brengen de Meltemi mee: een stevige noorderwind die de hitte draaglijk maakt maar de stranden op de oostkust flink kan opzetten. Windsurfers komen juist daarvoor. In augustus is Paros druk en duur; Naoussa in het bijzonder loopt vol. Wie rust zoekt: plan dan voor 1 juli of na 25 augustus.

Subpagina's over Paros

Plaatsen op Paros

Paros telt meerdere karakteristieke dorpen die elk hun eigen sfeer hebben. De vier hieronder zijn uitgewerkt met eigen pagina's: