Chora heeft geen musea en geen betaalde attracties. De bezienswaardigheid ís het dorp zelf: de compacte Kastrowijk die na achthonderd jaar nog steeds zijn originele structuur heeft, de aaneengeregen pleinen vol bougainvilleranken, en het pad dat omhoog slingert naar de witte kerk Panagia boven de klip.
Het Kastro (13e eeuw)
Marco Sanudo, de Venetiaanse vorst die in 1215 de Cycladen bestuurde, liet op de kliprand van Chora een nederzetting bouwen die tegelijk woonwijk en vesting was. De tactiek was eenvoudig: de buitengevels van de huizen sloten naadloos op elkaar aan en vormden zo een aaneengesloten muur. Piraten — en die waren er genoeg in de Egeïsche middeleeuwen — konden nergens grip krijgen op de zijkanten van het dorp.
Vandaag de dag is het Kastro nog steeds bewoond. Je betreedt het via twee smalle poorten, de Lotzia en de Paraporti. Daarbinnen openbaart zich een wirwar van marmerbestrating, laaghangende bogen, overhangende balkons en deuren in felgroen of kobaltblauw. Op sommige plekken kijk je door een nis of trappengang recht over de kliprand — er is geen beschermend muurtje, alleen lucht en zee honderden meters lager.
Loop er rustig doorheen. De steegjes zijn smal genoeg om twee mensen naast elkaar te passen, maar het systeem van binnen- en buitenpaden biedt altijd een nieuwe doorkijk. Reken op een halfuur om alles goed te verkennen.
De drie pleinen
Aansluitend op het Kastro loopt Chora door in drie opeenvolgende pleinen die samen de ruggengraat van het sociale leven vormen. Ze zijn verbonden via nauwe doorsteekjes en ieder heeft zijn eigen sfeer.
- Pounta — het eerste en meest dramatische plein, uitkijkend over de Egeïsche Zee. Hier staat een klokkentoren en een monument voor de eilandbewoners die in de Tweede Wereldoorlog zijn omgekomen. De terrassen hangen letterlijk aan de kliprand; dit is het beste zonsondergangsplein van het eiland.
- Dounavi (ook Dounka) — iets inwaarts gelegen, beschaduwd door een eeuwenoude plataan. Kleiner en rustiger dan Pounta, met een paar taverna's die eenvoudige Griekse keuken serveren zonder franjes.
- Piatsa — het oudste plein van Chora en het drukst in de avonduren. Restaurants en bars zitten hier dicht op elkaar, verbonden via de kerk van Sint-Nikolaas. De terrassen vullen zich na zonsondergang en blijven open tot diep in de nacht.
Bougainvillebogen
De roze en paarse bougainvilleranken die over de doorgangen hangen zijn niet geconstrueerd voor toeristen — ze groeien er al decennialang. De mooiste bogen vind je in de overgangen tussen Pounta en Dounavi, vroeg in de ochtend voordat de eerste bezoekers arriveren.
De kerk Panagia boven de klip
Op de noordoosthoek van Chora begint een gekasseid zigzagpad omhoog naar de kerk van de Panagia. Het pad vertrekt bij Pounta-plein en neemt zo'n twintig minuten in beslag — een gestage klim langs droge muurtjes en braamstruiken, met steeds wijdser uitzicht over het dorp en de omliggende heuvels.
De kerk dateert in haar huidige vorm uit 1821, maar staat op de fundamenten van een vroegchristelijke kapel en daarvóór vermoedelijk op een antiek heiligdom. Binnen worden fresco's bewaard en een als wonderdadig vereerde ikoon van de Maagd Maria — de beschermheilige van het eiland. Op 15 augustus (het feest van de Tenhemelopneming) trekt vrijwel de hele eilandbevolking in processie naar boven.
Het uitzicht vanaf het plateau rond de kerk is onbeschrijflijk: de witte huizen van Chora beneden je, de klip die wegvalt naar de zee, en aan de overkant de golvende heuvels van het eilandse binnenland richting Ano Meriá.
| Kastro toegang | Vrij, dag en nacht open |
|---|---|
| Kerk Panagia | Doorgaans open in de ochtend; sluit 's middags |
| Pad naar Panagia | Vertrek bij Pounta-plein, circa 20 min omhoog, goed begaanbaar |
| Entree | Alle plekken gratis toegankelijk |
| Beste moment | Kastro: vroeg ochtend of avond. Panagia: zonsondergang |