Erikoussa heeft geen museum, geen antiek theater en geen kasteel. Wat het heeft, is iets minder goed te omschrijven: de geur van olijfbloesem op een juniavond, een pad dat plotseling een uitzicht onthult op drie zeeën tegelijk, en een dorp dat in de zomer ontwaakt als de diaspora terugkeert. Wie dat verwacht, wordt niet teleurgesteld.
Porto – het dorp en de haven
Porto is de enige nederzetting van enige omvang op het eiland. De huizen zijn witgekalkt, de luiken zijn blauw of groen en de steegjes lopen steil omhoog van de haven. Een handvol taverna's — sommige open alleen in de zomer — serveert verse vis en eenvoudige Griekse keuken. Er is een kleine supermarkt voor basisbehoeften en een kerk die op feestdagen tot leven komt.
De haven zelf is karakteristiek: witte vissersbootjes dobberen voor anker achter de stenen breakwater terwijl op de achtergrond de bergen van Epirus boven de horizon uitsteken. Het is een beeld dat niet veranderd lijkt in tientallen jaren.
Santardo – het hoogste punt
Het heuvelruggetje van Santardo, met zo'n 130 meter het hoogste punt van het eiland, is te voet te bereiken via een pad vanuit Porto. Het uitzicht bovenaan reikt bij helder weer tot Corfu, Mathraki en de kustlijn van Albanië en Epirus. Vroeg in de ochtend of vlak voor zonsondergang is het hier op zijn best. Neem water mee — er zijn geen voorzieningen onderweg.
De olijfmolen
Erikoussa telt honderden olijfbomen, en de traditionele olijfmolen op het eiland is nog altijd in bedrijf tijdens het oogstseizoen in de herfst. Als je buiten het hoogseizoen komt en de molen actief is, geeft dat een goed beeld van hoe het eilandleven buiten de zomermaanden functioneert. In de zomer is de molen doorgaans gesloten, maar van buiten goed te bekijken.
Pera Katergo
Aan de rotsige noordkust van het eiland staat een stenen kruis op een afgerukt stuk land — het herdenkt een scheepsramp van ruim een eeuw geleden. Het pad ernaartoe is ruw en vereist stevige schoenen, maar het wilde landschap van kliffen en struikgewas is het waard. Dit is de meest verlaten hoek van het eiland.
Wandelen over het eiland
Erikoussa is van noord naar zuidpunt minder dan 3 kilometer — je kunt het in principe in een halve dag te voet doorkruisen. De paden zijn onverhard en soms overwoekerd, maar grotendeels te volgen. De route Porto–Bragini slingert langs olijfgaarden, mirtebosjes en velden met de naamgevende heide (ereiki). In oktober en november kleurt die heide paars; dan is het eiland op zijn rustigst maar ook op zijn mooiste voor wandelaars.
Erikoussa is geen bestemmingen-eiland voor mensen die lijstjes afvinken. Er is geen bezoekersentree, geen audioguide en geen routekaart aan de kade. Breng je eigen verwachtingen in de juiste verhouding: dit is een eiland om te zijn, niet om te bezoeken.