Anafi ligt zo'n twintig kilometer ten oosten van Santorini, maar voelt als een andere wereld. Geen vliegveld, geen all-inclusiveresorts, geen cruiseschepen die elke ochtend de haven vullen. In de plaats daarvan: kalkwitte huizen op een heuveltop, lege stranden van goudkleurig zand en aan de oostkant van het eiland een rots die zo massaal is dat vroegere reizigers haar vergeleken met Gibraltar.
Een eiland dat oprees uit de golven
De mythe is mooier dan de meeste. Iason en de Argonauten werden op hun terugreis van het land van de Colchiërs overvallen door een verwoestende storm. Apollo zou het eiland toen letterlijk uit de zee hebben laten rijzen om de zeelui een schuilplaats te bieden. Die openbaring gaf het eiland zijn naam: anafi is verwant aan het Griekse werkwoord voor 'aan het licht brengen'. Of het ooit zo is gegaan weet je niet, maar de manier waarop Anafi bij helder zicht plotseling uit de Egeïsche zee opdoemt geeft de legende een merkwaardige geloofwaardigheid.
Historisch gezien was het eiland in de middeleeuwen Venetiaans bezit – de Latijnse naam was Namfio – en later onderdeel van het Ottomaanse Rijk. In de twintigste eeuw diende Anafi enige tijd als plek voor politieke ballingschap. Vandaag wonen er ongeveer tweehonderd tot driehonderd mensen het hele jaar door.
Wat je hier vindt
Het eiland is klein: 38 vierkante kilometer, één dorp, één geasfalteerde weg. De Chora ligt op ruim tweehonderd meter hoogte boven de haven en is bereikbaar met de minibus of te voet via een oud muilezelpad. De witte kubushuizen zijn gebouwd op en rond de ruïnes van een Venetiaans kastro; een paar stenen muren zijn nog zichtbaar. Cafés en taverna's kijken uit over de Egeïsche Zee. Aan het einde van de middag kleurt de lucht boven Santorini, zichtbaar aan de horizon, oranje en rood.
De bezienswaardige trekpleister bij uitstek is de Kalamos-monoliet aan de oostkant van het eiland: een vrijstaande rotsmassa van zo'n 420 meter hoog, een van de grootste monolieten van de Middellandse Zee. Bovenop staat een klein kerkje, het Panagia Kalamiotissa-kloostertje, bereikbaar via een wandeling van ruwweg twee uur. Halverwege de route, aan de voet van de rots, staat het klooster Zoodochos Pigi, gebouwd op de fundamenten van een antieke Apollotempel.
| Oppervlakte | 38 km² |
|---|---|
| Inwoners | ca. 270 (vaste bevolking) |
| Hoofddorp | Chora (~200 m hoogte) |
| Haven | Agios Nikolaos |
| Hoogste punt | 582 m (Vigla) |
| Veerboot vanuit Santorini | ca. 1,5–2 uur |
| Veerboot vanuit Piraeus | ca. 9–11 uur |
| Vliegveld | Geen |
Hoe kom je er
Alleen per veerboot. In de zomer vaart er meerdere keren per week een boot vanuit Santorini (Athinios-haven); de oversteek duurt anderhalf tot twee uur. Vanuit Piraeus is de reis negen tot elf uur, met tussenstops op onder andere Ios, Sikinos en Santorini. De frequentie is laag vergeleken met populairdere eilanden: buiten het seizoen kan de verbinding terugvallen tot twee of drie keer per week. Plan dit op voorhand in. Blue Star Ferries en lokale rederijen zoals Zante Ferries verzorgen de lijnen, maar het aanbod verschilt per jaar – boek altijd via een actuele ferrywebsite.
Meltemi en timing
De meltemi-wind blaast in de Cycladen het krachtigst van juli tot half augustus. Op een open eiland als Anafi kan dat betekenen dat een veerboot een dag uitvalt. Rekening mee houden als je krap gepland hebt. Mei, juni en september zijn rustiger en aangenamer qua temperatuur.
Beste reistijd
Mei en begin juni: het landschap is nog groen, de temperaturen zijn aangenaam (20–24 °C) en de stranden zijn vrijwel leeg. September is het andere goede raam: de zee is op zijn warmst, de drukte van augustus is weg en op 7–8 september viert het eiland het feest van de Panagia Kalamiotissa, waarbij gelovigen de berg beklimmen en daarna gemeenschappelijk eten in het klooster. Juli en augustus zijn het drukst en heetst (soms boven de 35 °C), maar ook dan is Anafi een rustige bestemming naar Cycladen-maatstaven.